Przejdź do zawartości

1962.11.04 Lech Poznań - Zagłębie Sosnowiec 0:1

Z wikiLech.pl
Sezon 1962/63, I liga, 11. kolejka
4 listopada 1962, niedziela, 11:00
Poznań, Dębiec
15.000
Marian Koczner (Gdańsk)
0:1
(0:0)


Lech Poznań Zagłębie Sosnowiec
0:1 Józef Gałeczka 88'
Henryk Wittig
Bernard Bartoszak
Łucjan Gojny
Andrzej Karbowiak
Zygmunt Maciejak
Henryk Wróbel
Włodzimierz Jakubowski
Czesław Szczepankiewicz
Janusz Gogolewski
Kazimierz Witczak (46' Jan Kaczmarek)
Henryk Mikołajewski
Witold Szyguła
Franciszek Skiba
Roman Bazan
Włodzimierz Śpiewak
Alojzy Fulczyk
Witold Majewski
Józef Gałeczka
Czesław Uznański
Zbigniew Myga 46` (Ryszard Krawiarz)
Ginter Piecyk
Andrzej Gaik

trener:
Mieczysław Tarka

trener:
Teodor Wieczorek




Pisali w Express Poznański 1962.11.05

Express Poznański 1962.11.05 Nr260

Remis wydawał się pewny do fatalnej 88 minuty - po nagłym zagraniu Gaik - Gałeczka. Zagłębie odebrało cenne punkty Lechowi

RZADKO KTÓRY z rozegranych w tym sezonie meczów o mistrzostwo ekstraklasy trzymał w takim napięciu przeszło 15-tysięczną rzeszę publiczności, coniedzielny pojedynek Lecha z Zagłębiem Sosnowiec, zakończony pechową porażką gospodarzy w stosunku 0:1 (0:0).

Szczególnie pierwsza połowa spotkania stałą na dawno nie oglądanym w Poznaniu poziomie. Drużyna gości potwierdziła w pełni dobrą opinię, jaką zyskała sobie po ostatnim zwycięstwie nad Górnikiem Zabrze. Dała ona w tym okresie popis gry zespołowej, a akcje napadu, umiejętnie kierowanego przez reprezentanta Polski Gałeczkę, mogły zadowolić nawet najbardziej wybrednych kibiców. Mimo jednak niewątpliwej przewagi Zagłębia w polu, gra nie była wcale jednostronna, gdyż jedenastka dębiecka często zagrażała bramce gości. Dobra jednak obrona sosnowiczan, w której pierwsze skrzypce grał bardzo szybki i energicznie wkraczający stoper Bazan, umiała zawsze w porę unicestwić zakusy napastników Lecha. Stara prawda, że o przewadze w polu decyduje przede wszystkim gra linii pomocy, znalazła wczoraj pełne potwierdzenie. Dwójka pomocników zagłębia: Majewski - Fulczyk panowała w pierwszych 45 minutach niepodzielnie na środku boiska, zasilając celnymi piłkami piątkę napastników, którzy ze swej strony popisywali się nie tylko pomysłowymi akcjami, lecz również pięknymi strzałami. Na szczęście bramkarz Lecha Wittig miał wczoraj swój dobry dzień. Ustawiał się znakomicie, wykazując doskonały refleks i pewne chwyty, za równo przy górnych Jak i dolnych piłkach. Wszelkie, najbardziej nawet zaskakujące strzały Gałeczki, Uznańskiego czy Mygi stawały się jego łupem, przy czym dwukrotnie dopisało mu również szczęście. Po zmianie stron poziom zawodów wyraźnie Się obniżył, zwłaszcza w grze Zagłębia. Z wyjątkiem pierwszych 5 minut ton nadawali teraz gospodarze, którzy mieli kilka idealnych sytuacji do zdobycia bramki. Niestety, zabrakło im przysłowiowego łutu szczęścia. Raz strzał Gogolewskiego, oddany z najbliższej odległości, minął o centymetry słupek, a drugi raz bombę Kaczmarka sparował bramkarz Szygula, przerzucając piłkę nad poprzeczkę. Gdy wydawało się, że wynik bezbramkowy nie ulegnie już zmianie, pozornie niegroźny atak gości w 88 minucie zakończył się centrą prawoskrzydłowego Gaika, a stojący w pobliżu bramki na czatach Gałeczka skierował piłkę lekkim strzałem do siatki. Na widowni zapanowała konsternacja, gdyż takiego obrotu sprawy nikt z widzów się nie spodziewał. Na zmianę wyniku zabrakło już czasu i w ten sposób jedenastka Zagłębia zeszła z boiska jako zwycięzca, choć równie dobrze oba punkty mogli zdobyć gospodarze. Naszym zdaniem a podzielają je miejscowi działacze wynik remisowy byłby najsłuszniejszym miernikiem sił obu zespołów. Goście pod względem technicznym przewyższali wyraźnie gospodarzy, górując nad nimi także szybkością, startem do piłki i grą zespołową. Na tle dobrych technicznie zawodników Zagłębia uwidoczniło się w całej pełni słabe opanowanie piłki przez niektórych graczy Lecha. Szczególnie raził brak umiejętnego przyjmowania piłki u poszczególnych napastników. [[1]]