I liga

O zakończonych tydzień temu rozgrywkach I ligi koszykarzy wypowiedziano już wiele opinii. Dyskutanci dzielą się na ogół na dwa obozy. Jedni stwierdzają gwałtowne obniżenie poziomu większości drużyn ligowych w porównaniu z latami poprzednimi, inni podkreślają udział licznej grupy młodzieży w walce o mistrzowskie punkty. Wydaje się że jak te zwykle bywa, prawda leży pośrodku. Rozgrywki ligowe sezonu 1972/73, pierwsze po niezbyt udanym starcie polskiej reprezentacji na Olimpiadzie w Monachium, stały pod znakiem dość gruntownego odmłodzenia zespołów, a to nawet przy najlepszych chęciach młodych koszykarzy, musiało przynieść pewne, chociaż wcale nie tak wielkie, jak to usiłują sugerować niektórzy znawcy koszykówki, obniżenie poziomu. Koszykówka jako dyscyplina sportowa, poczyniła w ostatnich latach poważny krok naprzód. Zawodnicy coraz bardziej doskonalą styl gry, który swój początek bierze od momentu wprowadzenia rzutu z wyskoku jednorącz. Spowodowało to prawdziwą rewolucję w koszykówce, gdyż zawodnikowi rzucającemu w ten sposób, znacznie trudniej przeszkodzić w wykonywaniu strzału na kosz, niż to było w okresie, kiedy dominował rzut z dwóch rąk. Ponadto teraz gra się znacznie szybciej i...prościej, bez większych kombinacji w ataku, dążąc możliwie jak najprostszymi środkami do zdobycia kosza. Dla osób, które oglądają mecze koszykówki już od kilkunastu co najmniej lat, ten sposób gry nie wydaje się zbyt widowiskowy. Ale tak się gra na całym świecie i na to nie ma rady.

Tytuł mistrza Polski na rok 1973 zdobyła drużyna Wybrzeża Gdańsk i to już kolejno po raz trzeci. Warto tu dodać, że w sezonie 1969/70 koszykarze Wybrzeża byli wicemistrzem ligi. Są więc gdańszczanie w ostatnich latach zdecydowanie najlepszą drużyną w kraju. Wśród koszykarskiej braci zwykło się mówić, że jest to zespół Edwarda Jurkiewicza. Kiedy jednak w minionych rozgrywkach zabrakło tego doskonałego zawodnika (dyskwalifikacja), mało kto przypuszczał, aby Wybrzeże utrzymało się w czołówce krajowej. A jednak zespół prowadzony przez Zbigniewa Mellera, który objął sukcesję po odejściu J. Kudelskiego, potrafił skoncentrować się i ponownie wywalczyć pierwsze miejsce. Druga drużyna w tabeli I ligi - Resovia, to prawdziwa rewelacja mistrzostw. W ubiegłym sezonie z trudem utrzymała sie w ekstraklasie, a obecnie była o krok od zdobycia miana najlenszej w kraju. Gra na dwóch środkowych: Myrdę (poczynił w ostatnich miesiącach kolosalne postępy) i Pasiorowskiego okazała się tak skuteczna, że niewiele zespołów notrafiło znaleźć skuteczną recente na ataki rzeszowian. I jeszcze trzeci zespół, który wyróżnił się w ostatnim sezonie - Śląsk Wrocław. Postawa tej drużyny była również sporym zaskoczeniem. Po odejściu kilku czołowych zawodników z Mieczysławem Łopatką na czele, nastąpiło gwałtowne odmłodzenie drużyny, która mimo to grała jednak jak za najlepszych lat tego klubu.

A jak na tym tle wypadł poznański "Lech"? Kolejarze w rozgrywkach mistrzowskich sezonu 1972/73 odnieśli 22 zwycięstwa w 36 ogółem spotkaniach.

Kiedy przed rozpoczęciem mistrzostw, przeprowadziliśmy wywiad z nowym trenerem Kolejarzy - Jacek Ponicki, powiedział on, że liczy na zajęcie przez swoich podopiecznych co najmniej trzeciego miejsca. Takie stwierdzenie wydawało się nam wtedy zupełnie uzasadnione, gdyż podstawowa piątka zawodników Lecha: Cegielski, Chojnacki, Durejko, Glinka i Pawelczak, reprezentowała bardzo wysoką klasę, a ponadto kilku dalszych zawodników, choć bardzo młodych, rokowało spore nadzieje na przyszłość. Nie sposób jednak było przewidzieć licznych kontuzji, które dotknęły Kolejarzy w okresie przygotowań do rozgrywek i w początkowym okresię ich trwania. Az siedmiu koszykarzy z podstawowej dwunastki, miało kłopoty ze zdrowiem. W tej sytuacji zajęcie piątego miejsca przez zespół Lecha, trzeba uznać za sukces. Lechici byli w minionych rozgrywkach najlepiej strzelającym zespołem w I lidze. Na tej liście zajmują oni zdecydowanie pierwsze miejsce, wyprzedzając w kolejności: Wybrzeże, Resovię, Śląsk, Wisłę, Górnika, Polonię AZS Warszawa, Pogoń i Lubliniankę. Ten ostatni zespół zdobył o ponad 400 punktów mniej od poznaniaków. Znacznie gorzej było z obroną. Tutaj przewodzi Śląsk Wrocław, zaś Lech zajmuje dopiero siódme miejsce, wyprzedzając tylko Górnika, Pogoń i AZS Warszawa. Różnica straconych punktów pomiędzy Śląskiem a Lechem wynosi prawie 300 punktów.

Podane powyżej zestawienia świadczą że najsłabszą stroną koszykarzy Lecha jest obrona. W ferworze atakowania kosza przeciwnika, Lechici bardzo często zapominali o obronie własnej "świątyni", co było zresztą przyczyną kilku porażek z teoretycznie słabszymi drużynami. W trakcie rozgrywek kilkakrotnie zwracaliśmy uwagę na ten mankament, ale raczej bez większego skutku. Zwycięstwa, które Lechici odnieśli nad czołowymi zespołami Wybrzeżem, Resovią i Śląskiem wskazują, że poznaniaków stać na miejsce w ścisłej czołówce. Posiadanie całej plejady młodych, utalentowanych koszykarzy oraz grupy doświadczonych w walce o ligowe punkty zawodników, pozwala mieć nadzieje, że w przyszłym sezonie zwiększy się liczba zwycięstw odniesionych nrzez Lechitów i może to właśnie oni przerwą pasmo zwycięstw "gdańskich korsarzy".

”

MACIEJ STABROWSKI
Źródło: Głos Wielkopolski, nr 78 z 1-2 kwietnia 1973 [1]

***