Teodor Napierała
Wygląd
KAPITAN DRUŻYNY LECHA (z małymi przerwami) PRAWIE 10 LAT!!!
Relacje prasowe
Piłka Nożna
18 lat na boisku
Piłka Nożna 1978.03.13 Nr 11
“
JEDNEGO z najpopularniejszych piłkarzy Wielkopolski spotkałem w Warszawie na naradzie kapitanów zespołów pierwszoligowych, zorganizowanej przez Wydział Wychowania PZPN. Chodzi oczywiście o kapitana poznańskiego Lecha TEODORA NAPIERAŁE. Nie można było nie skorzystać z możliwości porozmawiania z zawodnikiem, którego wkład w ostatnie sukcesy ulubieńców Poznania jest niepodważalny. Zwłaszcza że jak do tej pory nie jest on postacią szczególnie znaną szerszym masom kibiców. Istotnie mówi Teodor Napierała dotychczas nie miałem Większego szczęścia do prasy. Jestem więc trochę zdziwiony pana prośbą ale cieszę się, że będę mógł o sobie przeczytać. To miła rzecz na zakończenie kariery.- Czyżby zamierzał pan zawiesić buty na kołku?
- Z pewnością jeszcze nie teraz, ale dzień ten zbliża się nieuchronnie. Nie jestem już piłkarskim młodzieniaszkiem.
- Ile lat gra pan w piłkę?
- W tym roku minie osiemnaście lat od momentu gdy rozpocząłem regularne treningi piłkarskie Dyskobolii, w klubie z Grodziska Wielkopolskiego.
- Pamięta pan jeszcze swego pierwszego trenera?
- Oczywiście, jakże mógłbym zapomnieć. Był nim Bronisław Nowaczyk, któremu zawdzięczam bardzo dużo.
- Zaczynał pan w Dyskobolii, Co było potem?
- W roku 1965 przyjechałem do Poznania i do dzisiaj gram w Lechu. Przeszedłem z tą drużyną przez niemal wszystkie szczeble rozgrywek, Grałem w trzeciej, drugiej i pierwszej lidze, Przez długie lata moim sportowym, piłkarskim marzeniem było wystąpić w ekstraklasie. Pragnienie to ziściło się w roku 1972, kiedy to Lech po wielu latach nieobecności awansował do grona najlepszych drużyn w kraju.
- Zazwyczaj zrealizowane marzenie niemal natychmiast zastępuje się nowym. Nie myślał pan nigdy grze w reprezentacji?
- Niech mi pan pokaże piłkarza, który by o tym nie myślał. Przecież pamiętałem o tym, że w roku 1963 powoływano mnie na obozy reprezentacji Polski juniorów, że trenowałem razem z Grotyńskim, Tadkiem Kotlarczykiem i Anczokiem. Nie wystąpiłem jednak nigdy w oficjalnym meczu. A co do marzeń o reprezentacji za długo grałem w niższych klasach rozgrywkowych. Gdyby Lech wcześniej awansował do ekstraklasy, to kto wie - może i ja dostąpiłbym tego zaszczytu.
- Niemal sześć lat temu Lech znalazł się w pierwszej lidze, spełniło się pana największe marzenie. Czym je pan zastąpił?
- Były na pewno wtedy jakieś cele i marzenia wygranie meczu, awans Lecha w tabeli itp. Ja jednak postanowiłem zakończyć karierę piłkarską z chwilą ukończenia 30 roku życia.
- Skąd ta decyzja?
- Sądziłem po prostu, że dłużej nie podołam obowiązkom piłkarza ligowego.
- 4 listopada ubiegłego roku ukończył pan 32 lata i byłoby mi niezwykle trudno przypomnieć sobie mecz Lecha, w którym by pan nie występował. A więc co z tą decyzją?
- To, że ciągle gram zawdzięczam kolegom z drużyny i trenerowi Kopie. Tak długo przekonywali mnie, że podołam zawodniczym obowiązkom, iż w końcu im uwierzyłem, I nie żałuję. Ubiegły rok był niewątpliwie najprzyjemniejszym momentem w całej długoletniej karierze piłkarskiej....Το, że w 19 kolejkach przedłużonej rundy jesiennej ani na minutę nie zszedłem z boiska, sprawiło mi ogromną satysfakcję.
- Pana gra spotkała się z uznaniem fachowców, a i na recenzje prasowe nie można również narzekać.
- To wszystko cieszy, ale najbardziej fakt, że trener ciągle na mnie liczy, a koledzy z drużyny poważają.
- To ostatnie zapewne wiąże się ze spełnianiem przez pana funkcji kapitana drużyny?
- Funkcję tę spełniam od 1966 roku, z przerwą....
- z przerwą?
- To chyba najbardziej przykry moment w mojej całej karierze piłkarskiej. Zostałem wyrzucony boiska przez sędziego, kiedy zbyt gwałtownie protestowałem przeciwko uznaniu bramki zdobytej przez rywali z ewidentnego spalonego. Kara za ten wyczyn obejmowała również zakaz piastowania funkcji kapitana drużyny.
- Pańska jeśli można tak powiedzieć druga młodość piłkarska wiąże się z coraz lepszą grą całej drużyny. Lech to przecież rewelacja tego sezonu. Skąd ta metamorfoza?
- Odpowiedź może być tylko jedna z pracy. Poprzednią zimę przepracowaliśmy wyjątkowo solidnie trenowaliśmy po 6 godzin dziennie.
- Czy nikt nie protestował przeciwko tak morderczej dawce?
- Z początku były dyskusje, ale szybko przekonaliśmy się o słuszności koncepcji trenera. Utrzymaliśmy się w lidze, jesienią zespół z meczu na mecz grał coraz lepiej, a kilku z nas znalazło się w orbicie zainteresowań trenera-selekcjonera. Teraz tworzymy świetnie rozumiejący się kolektyw.
- W piłkarskim światku mówi się również wiele o wysokości premii jakie otrzymujecie za zdobyte punkty.
- Sądzę, że ich wysokość w niczym nie odbiega od średniej krajowej. Jedno pewne im lepsze wyniki na boisku, tym bardziej się to nam opłaca.
- Czy ma pan boiskowy pseudonim?
- Koledzy przezwali mnie "Chudy", bo kiedyś przy wzroście 180 cm ważyłem zaledwie 65 kg.
- Gra pan obecnie na pozycji wysuniętego stopera?
- Poprzednio byłem pomocnikiem, ale nowa pozycja bardzo mi odpowiada. Znakomitymi posunięciami trenera Kopy były podobne decyzje w stosunku do Szewczyka i Justka.
- Kiedyś piłkarzy Lecha nazywano,murarzami"...
- Dzisiaj, choć brakuje nam środkowego napastnika, stawiamy, i to zdecydowanie na atak. Tamte dawne czasy "murowania" mam nadzieję należą do bezpowrotnej przeszłości.
- Nie może być wywiadu bez tradycyjnego pytania o pański piłkarski ideał.
- Znakomitym piłkarzem jest Kazik Deyna potrafił mi założyć "siatki" z przodu, z tyłu, Ale moim wzorem jest Włodzimierz Lubański.
- Sporo mówił pan o zakończeniu kariery sportowej. Co by pan chciał jeszcze przedtem osiągnąć?
- Zagrać w europejskich pucharach byłby to skromny rewanż, prezent dla społeczeństwa Wielkopolski za jego ogromne zainteresowanie naszą drużyną. Po cichu marzy mi się również...ale po co zapeszać.
- A kiedy przyjdzie zawiesić buty na kołku...
- ...chciałbym pół roku odpocząć, a później zająć się szkoleniem młodzieży.
- Oczywiście w Lechu?
- A gdzieżby indziej!
”
Rozmawiał ZYGMUNT LENKIEWICZ
Źródło: Piłka Nożna, nr 11 z 13 marca 1978
Źródło: Piłka Nożna, nr 11 z 13 marca 1978
Przegląd Sportowy
NAJSTARSZY Gra na własny rachunek
Przegląd Sportowy 1980.03.27 Nr 62
“
W GRODZISKU WIELKOPOLSKIM mieli państwo Napierałowie domek. Stał jakieś pięćdziesiąt metrów od boiska, przy ulicy Powstańców Chocieszyńskich. Ulicę, tak się przyjęło od dawien dawna, dzielono na dwie części - przed i za torami. Za torami właśnie znajdowały się domek i boisko. Boisko, na którym m, in. toczyli nieustanne batalie kilkuletni, uganiający się za piłką chłopcy. Chłopcy skrupulatnie przestrzegali raz na zawsze ustalonego podziału. Podział (podobnie jak ulicą) wyznaczały tory. W drużynie zza to rów grał już przed niemal trzydziestu laty, TEODOR NAPIERAŁA dziś kapitan rewelacyjnie spisującej się podczas tegorocznej wiosny jedenastki poznańskiego Lecha.W tym roku, 4 listopada, ukończy pan już 35 lat. Jest więc pan najstarszym zawodnikiem naszej ekstraklasy. Podobno nosił się pan z zamiarem zakończenia i tak długo trwającej kariery, a jednak... - Rzeczywiście pod koniec jesieni ubiegłego roku byłem niemal całkowicie zdecydowany zakończyć swoje występy na boisku odpowiedział Teodor Napierała. Wiadomo drużynie wiodło się nie najlepiej. Byłem więc znużony i zniechęcony. Kiedy tak się wahałem, do tego, żebym pozostał przekonał mnie obecny trener Wojciech Łazarek. Rozmawiał ze mną raz, drugi, trzeci. Podczas tych luźnych pogawędek przekonywał mnie, że tak trochę źle by wyglądało, gdybym zrezygnował, jakbym орuszczał tonący okręt. Przekonał mnie, zmieniłem zdanie no i nadal gram.
Powróćmy na chwilę do Grodziska ze schyłku lat pięćdziesiątych. Kiedy przyszły piłkarz był w ostatniej klasie szkoły podstawowej - jego ojciec, za gorzały kibic postanowił zapisać go do miejscowego klubu, Dyskobolia. Sprawa miała się tak, Ojciec pracował w tym samym zakładzie co trener Bronisław Nowaczyk. Pan Nowaczyk nosił przydomek "atom" jak głosi fama podobno z racji nieprawdopodobnie silnego uderzenia piłki. W każdym razie to właśnie on, zresztą bez większego trudu, przekonał Napierałę seniora, by przyprowadził syna na "prawdziwe" treningi, Mama początkowo stanowczo sprzeciwiała się, a teraz trudno znaleźć bardziej wytrwałego od niej kibica. Ta pasja, w miarę postępów czynionych przez Teodora udzieliła się całej rodzinie. Najpierw grał w zespole juniorów Dyskobolii i chyba nie był najgorszy, skoro powoływano go do reprezentacji okręgu, a w 1963 roku trafił m. in. z takimi zawodnikami jak Anczok czy Grotyński na centralny obóz juniorów. Po tym zgrupowaniu awansował do pierwszej drużyny Dyskobolii, która wówczas występowała w klasie wojewódzkiej. Podczas rozgrywek po raz pierwszy zetknął się z zespołem Lecha, ale jako rywalem. Jak się później okazało, nie miało to trwać długo....
Wielu obserwatorów, fachowców nazywa pana siłą napędową poznańskiej jedenastki. - Trudno mi samemu wypowiadać się na ten temat. Po prostu zawsze staram się wkładać maksimum sił. Może moje zaangażowanie udziela się kolegom? Zresztą, wie pan, jestem przecież najstarszy w zespole i przypuszczam, że to jest trochę tak - koledzy widzą, skoro Teoś walczy to przecież i my możemy, a nawet musimy. Jak się pan czuje w młodym otoczeniu? - Młodo. Niezależnie od wieku każdy jest dla mnie kolegą z drużyny, któremu trzeba czasami pomóc, coś doradzić. Teodor Napierała chętnie wspomina okres, kiedy sam był w sytuacji młodego, nowego zawodnika. - W 1965 roku przebywałem z reprezentacją okręgu w NRD. Musiałem się chyba spodobać podczas rozgrywanych tam meczów, bowiem w lipcu tego samego roku już byłem w Lechu. Przez piętnaście lat przeżywał pan wraz z poznańską drużyną różne koleje losu. - Grałem w I lidze, w drugiej, a także w klasie "M". Jak to mówią, związałem się na dobre i złe. Z pewnością otrzymywał Pan nieraz propozycje przejścia do innych klubów? Otrzymywałem, ale zawsze odmawiałem. Mnie jest po prostu dobrze w Lechu, wszystko co mam zawdzięczam temu klubowi. Teraz rozumiem, dlaczego zdecydował się pan na przedłużenie swojej sportowej kariery. Trudna sytuacja zespołu po rundzie jesiennej to jedno, ale chodziło jeszcze o coś więcej. Dla mnie zawsze gra była przyjemnością, lecz walczyłem o coś, coś zdobywałem. W tej chwili cieszę się, że mogę występować na boisku, bo mnie potrzebują. To naprawdę olbrzymia satysfakcja, że moja gra komuś się przydaje. Obecnie jest to moja prywatna sprawa, żeby niektórym pokazać jak może jeszcze grać Napierała, a sobie udowodnić, że na coś mnie stać. Analizując mecze tegorocznej wiosny doszedłem do wniosku było chyba nieźle, skoro trener mnie nie zmieniał. Nasze dotychczasowe wyniki są także efektem radykalnej poprawy atmosfery przed sezonem. Cieszę się zawsze, gdy w moim klubie jest dobrze. Oczywiście staram się pomóc zespołowi jak umiem, ale w mojej sytuacji najstarszego zawodnika pierwszej ligi mam chyba prawo powiedzieć, że teraz już gram na własny, rachunek. Po tylu latach grania dysponuje pan olbrzymim doświadczeniem. Czy w takim razie trener jest potrzebny? - Tak, oczywiście! W pierwszej fazie zimowych przygotowań (siła, wytrzymałość) być może ktoś potrafiłby sam trenować. Ale nie ja. Trzeba mieć więcej samozaparcia. Gdybym stale miał sam ćwiczyć, być może czasami bym "odpuścił", a później brakowałoby te pół metra na boisku. Proszę mnie dobrze zrozumieć przecież jestem normalnym człowiekiem, który podobnie jak inni potrzebuje czasami bodźca, by się zmobilizować. Od kiedy jest pan kapitanem drużyny? - Z przerwami, chyba około dziesięciu lat. Jaka jest to właściwie rola? - Przede wszystkim piłkarze muszą takiego kolegę szanować i mieć do niego całkowite zaufanie. Na boisku staram się dawać dobry przykład pod każdym względem. Zdarzało się jednak, że nerwy nie wytrzymały, stąd przerwy w sprawowaniu tej funkcji. Pańska największa radość? - To, że doczekałem się momentu, kiedy po raz pierwszy w historii klubu wystąpimy w finale Pucharu Polski. Najsmutniejsze zdarzenie? - Przed laty otrzymałem czerwoną kartkę podczas II-ligowego meczu Lecha z AKS Niwka. Wtedy po raz pierwszy popłynęła mi łezka. Srogo nas wtedy skrzywdzono, przegraliśmy niezasłużenie 0:1, ale kartka należała się. Czego się pan dorobił przez tyle lat występów na boisku? - Mieszkania M-4, małego Fiata. Nie mam, jak sądzą niektórzy, willi pod Poznaniem, urlopy spędzam z rodziną na wczasach FWP, Żona, Maria jest z zawodu fryzjerką. Córeczka Małgosia uczy się już w trzeciej klasie, uczęszcza także na zajęcia gimnastyki artystycznej w Warcie. Co dalej? - Kontrakt z Lechem mam podpisany do lipca tego roku, a później... jak będę potrzebny... Mam stopień instruktora i kiedy skończę grać chciałbym pracować z młodzieżą. Za granicę nie mam zamiaru wyjeżdżać. Tutaj dobrze mi się żyje i na nic nie narzekam.
”
MACIEJ POLKOWSKI
Źródło: Przegląd Sportowy, nr 62 z 27 marca 1980
Źródło: Przegląd Sportowy, nr 62 z 27 marca 1980
Express Poznański
16 lat - 525 meczów w Lechu Dziękujemy Kapitanie!
Express Poznański 1981.03.27-29 Nr60
“
TEODOR NAPIERAŁA piłkarz legenda poznańskiego Lecha kończy bogatą karierę sportową. W niedzielę, przed meczem z Ruchem pożegnamy wieloletniego Kapitana Kolejarskiej jedenastki. Nie zrywa jednak z piłką; spotkaliśmy go w dresie na Bułgarskiej, była więc okazja do przypomnienia lat spędzonych na boisku. - Panie Teodorze, kiedy zaczęła się przygoda z Lechem?
- W 1965 roku przyszedłem do klubu z Dyskobolii Grodzisk. Najpierw grałem jako napastnik, później na bocznej obronie, od 12 lat na pozycji rozgrywającego. - Ile razy wybiegał Pan na murawę w niebiesko-białych barwach? W Lechu rozegrałem 525 oficjalnych meczów - mistrzowskich, pucharowych i międzynarodowych, z tego 206 spotkań w I lidze. - A bramki? W ekstraklasie strzeliłem ich 18. - Nie miał Pan jakoś szczęścia do reprezentacji... - Cóż, było dużo lepszych piłkarzy w latach mojej młodości, dziś takich asów brak, ale ja już konkurować nie mogę. - Słynął Pan z gry fair. Czy nigdy nie dochodziło do spięć z sędziami? - Dochodziło. W II lidze, w meczu z Niwką dostałem czerwoną kartkę za protest przeciwko nieprawidłowo zdobytej bramce. Byłem kapitanem zespołu. Obecni na stadionie obserwatorzy złożyli protest, tak, że nie poniosłem za tę kartkę żadnych konsekwencji poza zwolnieniem na pewien czas z funkcji kapitana. - W I lidze kilka razy oglądałem żółte kartki. Przez 8 lat był Pan kapitanem drużyny. Na czym polega ta rola? - Kapitan jest niejako łańcuszkiem między zespołem a trenerem i kierownictwem sekcji i klubu. Kapitana wybierają zawodnicy. Musi być koleżeński i godzien zaufania. - Czy miał Pan propozycje zmian barw klubowych? Miałem, ale moim marzeniem od najmłodszych lat była gra w Lechu, spełniło się. Lechowi zawdzięczam to co mam. No I zawsze była tu dobra atmosfera. - Mógłby Pen napisać historię Lecha... - W czasie mojej kariery przez zespół przewinęło się kilkudziesięciu piłkarzy i 24 szkoleniowców, tzn. I trenerów i ich asystentów. - Najbardziej pamiętne mecze? O wejście do I ligi z Zawiszą (Teodor Napierała zdobył w nim dwie decydujące bramki dop. R.S.) i pierwszy mecz z Legią wygrany 1:0. - Chyba z niepokojem patrzy Pan obecnie na ligową tabelę. - Sytuacja Lecha jest bardzo trudna. Młodzież nie spełnia pokładanych w niej nadziei, w drużynie brak lidera. Myślę jednak, że się utrzymają, ale trzeba wygrać w niedzielę z Ruchem. - Jak Pan ocenia atmosferę w zespole? - Najlepszy kolektyw był w okresie awansu do I liga i pierwszych sezonach w ekstraklasie. I na boisku i poza nim. Teraz tego wspólnego życia poza boiskiem brakuje. - Co Pan sądzi o ponańskiej publiczności? - Potrafi pomagać jak jest dobrze, kiedy przegrywamy odwraca się od nas. - I na koniec Pańskie plany na przyszłość? - Zostaję w Lechu jako szkoleniowiec, prowadząc II zespół i niższe klasy. Chcę skończyć kurs trenerów. Tak więc nadal będę w tym klubie. - Dziękujemy za 16 lat wspaniałej postawy na boisku i życzymy sukcesów trenerskich.”